تا قبل از سال 84 و ورود عمرانی های 84 ،گروه عمران دانشکده نهادی به نام "انجمن علمی" نداشت. تا اینکه پس از چند ماه پیگیری های مداوم هومن آل نوری انتخابات این انجمن در اردیبهشت 85 برگذار شد و یک تیم 8 نفره ( 4 پسر و 4 دختر ورودی 84 ) برای فعالیت تو این انجمن انتخاب شدن (نشنیده بگیرید که فقط و فقط 4 پسر و 6 دختر برای انتخابات ثبت نام کردن و خیلی زود تعداد افراد انجمن از 8 به 6 رسید).انجمن با امیدی که به کمک سایر دوستان داشت کارش رو شروع کرد و سعی کرد تمام ابزار های لازم رو برای فعالیت انجمن نه به معنای فرد و شخص بلکه به معنای یک تشکل حقیقی و البته حقوقی فراهم بیاره...ابزای مثل مهر، آرم،دفتر ، اعتبار حقیقی و حقوقی در سازمان مرکزی دانشگاه و مسولین مربوطه، در دفتر گروه و بین اعضای هیئت علمی و بین مسولین دانشکده، اعتبار فعالیت در بین دانشجویان رشته ی عمران و بسیار ابزار های مهم دیگه که برای فعالیت این انجمن در سال های آتی مورد نیاز بود...اگه زمینه سازی برای فعالیت انجمن های بعدی رو بخواهیم مهمترین هدف این انجمن قلمداد کنیم باید بگم که انجمن حاضر انجمنی بسیار موفق بوده و تونسته به این مهم -که اهمیتش رو آیندگان بیشتر درک خواهند کرد-برسه.
اگه بخواهیم نگاهی گذرا به فعالیت یک ساله ی این انجمن داشته باشیم می تونیم این فعالیت ها رو به دو دسته تقسیم کنیم:
1-فعالیت های داخلی:
-یرگذاری انتخابات
-برنامه ریزی
-تهیه امکانات دفتری
2-فعالیت های خارجی:
-برگذازی جشن معارفه
-انتشار نشریه ی ساروج ش.1
-برگذاری مراسم هفته ی پژوهش
-انتشار نشریه ساروج ش.2
-افتتاح دفتر انجمن
در این بین فعالیت های دیگه ای مثل پخش فیلم عمرانی ،جلسه ی پرسش و پاسخ در زمینه ی طرحهای عمرانی دانشگاه ،تهیه مجوز نشریه،طراحی و تهیه مهر و آرم،همکاری با اساتید گروه در سمینار های هفته ی پژوهش،شناساندن انجمن علمی به دانشجویان و اساتید و مسولین دانشکده، تهیه اتاق برای انجمن، ارتیاط با دانشجویان ارشد و چندین فعالیت تمام و نیمه تمام دیگه که در این دوران یک ساله انجام شد رو میشه در قالب فعالیت های داخلی و خارجی انجمن قرار داد...
اما آینده ی انجمن؟!!
با وجود تمام ارزشی که برای فعالیت خالصانه ی اعضای انجمن حاضر ،قائلم و به خصوص خلوص هومن آل نوری اما باید بگم که با توجه به جو بسیار خاص و منحصر دانشگاه بو علی سینا ی همدان،با این روندی که این انجمن در پیش گرفته هیچ آینده ی روشنی پیش رو نیست...بهتره که برنامه ریزی های انجمن با توجه به جو حاکم بر دانشگاه و دانشجو ها باشه...قبول دارم این روندی که این انجمن در پیش گرفته در بسیاری از دانشگاه های مطرح کشور جواب داده.
از وقتی برای تعطیلات عید به بابل اومدم پی گیر وضع فعالیت انجمن های علمی در دانشکده مهندسی این شهر شدم( دانشکده ی مهندسی دانشگاه مازندران که اخیرا به دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل تغییر نام داده)و دیدم که روند فعالیت انجمن های این دانشگاه هم مثل روند فعالیت ماست حتی با تعجب زیادی فهمیدم که مثلا انجمن علمی برق با دریافت 1000 تومان عضو گیری می کنه و کارت صادر میکنه.در حالی که اصلا چنین انتظاری نداشتم . از طرف دیگه خبر از بودجه ی میلیونی و حساب مالی پر بار این انجمن به گوشم رسید و اینکه انجمن برق و عمران این دانشگاه با برگذاری مسابقات ربوکاپ(برق و کامپیوتر) و بتن(عمران) ذخایر مالی چشم گیری (البته نسبت به ماها) در اختیار دارن...
در حال حاضر میشه نظام حاکم در انجمن های علمی دانشگاه های مختلف رو از یک منظر به نظام حکومتی حاکم بر کشورمون تشبیه کرد...قطعا خیلی از ما در مورد اصل 44 قانون اساسی چیز های زیادی شنیدیم و خیلی از مواقع این اصل رو در شرایط ایده آل یه اصل رهایی بخش خوندیم و خیلی از مواقع این ایراد مستقیم رو به دولت وارد می کنیم که چرا به امر خصوصی سازی سرعت نمی ده تا صنعت های مختلفی مثل مخابرات با افتادن به دست فرد و رهایی از دست دولت به سمت کیفیت بهتر خدمات پیش بره و حتی یه بار تو سلف دانشگاه شنیدم که یکی از احباب می گفت :فلان دانشگاه گرفته سلفش رو داده به یه شرکت خصوصی ،برو ببین چی کرده،بودجه رو از دانشگاه می گیره بهترین کیفیت روهم میده میز ها همه مثل رستوران ها، از 4 نفره شروع میشه و به 12 نفره ختم میشه و سر هر میز یه پارچ آب و تازه طرف دزدی هم نمی کنه بهترین کیفیت رو هم میده و سودشم می کنه...حالا اینا سلف رو گرفتن دستشون با بودجش هم هر غلطی بخوان می کنن و الخ.
بی شک اگه خیلی از فعالیت ها از اجرای مستقیم دولت خارج شه و این قوه کمتر مجریه اطلاق شه، خصوصی سازی و زمینه سازی برای سرمایه گذاری های داخلی و خارجی ایجاد شه و حساب ها و صندوق های قرض الحسنه کمتر شه و در یک کلام دولت کمتر مجری باشه و بیشتر تصمصم گیرنده و برنامه ریزنده، اونوقت قطعا شاهد یه تحول خواهیم بود...در هر حال مثل همیشه خوب حرف می زنیم و "یه سوزن به خودت بزن یه جوال دوز به دیگرون" رو فقط برای قشنگیش میگیم...
موضوعی دیگه ،ببینین مثلا ما به عنوان اعضای انجمن یه سمیناری می ذاریم ،سمیناری برای دانشجویان کارشناسی که نه نمره ی تشویقی داره و نه ساندیس و کیک...و کلی هم براش تبلیقات می کنیم اونوقت روز بر گذاری می بینیم فقط ما یر گذار کننده ها و چند تا از دوستامون به اصرار ما اومدن و تو سمینار نشستن...اونوقت مسئله اینجاست آیا ما حق ناراحت شدن داریم یا نه؟!! مسلما نه...چرا که ما به عنوان افرادی که اومدیم و عضو انجمن شدیم وظیفه داریم که همچین سمینار هایی رو بر گذار کنیم خواه استقبال زیاد باشه ویا نباشه.ما حق این رو نداریم که منتی بر سر کسی بگذاریم و بگیم ما فلان کردیم و بهمان کردیم و چرا شما تو سمینار ما شرکت نکردین ؟!! ما فقط یه وظیفه داریم و اون فعالیت کردن بی قید و شرط (این حرف و اعتقاد امروزمه ...هر چند دیروز هم بود اما امروز زبونه زده)...
حال با توجه به شرایط دانشگاه و دانشجویان بو علی اگه واقعا می خواییم در سال های آینده شاهد یه انجمن پویا باشیم باید دستی افشانیم و به نوعی خصوصی سازی کنیم...
تجربه ی یک ساله ما نشون داده که در این داشگاه کمتر مسولی پیدا میشه که دلش به حال انجمن های علمی بسوزه والبته کمتر دانشجویی هم...
در چنین شرایطی که فعالیت های انجمن های علمی مورد بی مهری قرار میگیرن به نظر من ادامه دادن به این روند فرسایشی ،موجبات کنده شدن گور انجمن رو فراهم میاره ما باید روند دیگه ایی رودر پیش بگیریم...
مسئله ی دیگه هم اینجاست که انجمن باید همیشه در پی انجام دو چیز باشه 1-کاری که علمی باشه 2-کاری که بچه ها دوست داشته باشن.
بهترین شرایط هم برای یه انجمن وقتی پیش میاد که مورد 1 در دل مورد 2 باشه یعنی بچه ها به کارهای علمی-تخصصی واقعا علاقه داشته باشن...در این شرایط انجمن هم از فعالیت های علمی سربلند بیرون میاد هم از فعالیت های جنبی.اما همه ی ما می دونیم که ما، بچه های گروه عمران خاصیت بالا رو نداریم یعنی خیلی ها مون از موضوعات وبحث های علمی خارج از محدوده ی نمره و کتاب خوشمون نمی آد.پس انجمن چیکار باید بکنه؟...چون انجمن علمیه پس باید فعالیت علمی بکنه و اگر بچه ها هم توجه ی نکردن اونقدر به فعالیتش ادامه بده و تلاش کنه تا کم کم بچه های رشته به سمت فعالیت های علمی این انجمن جلب بشن...اما...
می دونیم که برای داشتن یه انجمن خوب در دانشکده ی ما 4 عنصر مورد نیازه ، در واقع هر تشکل دانشجویی برای موفق بودن به 4 عامل نیازمنده 1-اعضایی توانمند 2-حمایت مسولین دانشگاه و دانشکده 3-حمایت و تمایل دانشجویان 4-حمایت گروه (اگر این نهاد وتشکل بخواد فعالیت علمی بکنه)
حالا بیایم ببینیم که انجمن ما از این 4 عنصر کدوما رو داره وکدوم ها رو نداره
1-اعضایی توانمند (راستش این رو بیشتر باید اونایی بگن که از بیرون به انجمن نگاه میکن).اما از دید من که درون انجمنم: با توجه به فعالیت هایی که انجمن با وجود تمام کمبود ها تا به حال انجام داده می تونم بگم ما خشت اول رو محکم کردیم و وظیفه مون رو در قبال خشت اول خوب انجام دادیم و 65 از 100 نمره ی این انجمنه
2-حمایت مسولین دانشگاه و دانشکده :در اینمورد تنها دونفر در کل این دانشگاه به انجمن علمی ما کمک کردن و بهمون بها دادن 1-اصغر آقا 2-جناب آقای مختاری (مسول انجمن های علمی کل دانشگاه) و الا هیچ مسولی به هیچ وجه کمکی به ما نکرد به عبارتی هیچ حمایتی نکردن و فقط بعضی مواقع به دستورات و وظایف عمل کردن .اگه این دونفر رو در نظر نگیریم میشه 3 از 100 و اگر در نظر بگیریم میشه 30 از 100
3-حمایت و تمایل دانشجویان: دز این مورد هم شاید نشه درست قضاوت کرد .شاید انجمن باید این تمایل رو به وجود بیاره .اما اگه از کم کاری های انجمن در این مورد صرفه نظر کنیم تمایل صرف دانشجویان رو در نظر بگیریم عمران 84 میشه 25 از 100و عمران 85 میشه 30از 100
4-حمایت گروه :گروه اوایل در برابر دخواست های انجمن مقاومت می کرد اما کم کم نرم شد و تاحد خیلی خوبی به ما کمک کرد و میشه 30 از 100
حالا شما شرایط بالا رو در نظز بگیرین حتی اگه با اغماض نگاه کنیم وبگیم که مجموع هر 4 عامل بالا نمره ی 50 از 100 بگیرن...آیا واقعا این شرایط رومیشه شرایطی مناسب دونست؟
با توجه به شرایطی که ذکر شد و من خودم شخصا تجربه کردم باید بگم که ما بایستی روندی جز این رو در پیش بگیریم.
روندی مثل اصل 44
خوب این یعنی چی؟؟؟
این یعنی اینکه دست انجمن رو در خیلی از امور کوتاه کنیم و انجمن فقط یک ناظر و یک اهرم باشه .این یعنی اینکه هر دانشجویی هر کاری دلش می خواد بکنه .این یعنی باز گذاشتن دست دانشجو .یعنی اگه دانشجویی از اعضای انجمن خوشش نمیاد این خوش نیومدن مانع فعالیتش نشه.مثلا اگه کسی می خواد مسابقات پل ماکارونی شرکت کنه.خیلی ساده خودش پی گیر موضوع بشه و تیمی هم که خودش دوست داره ببنده و مشغول فعالیت بشه و وقتش رو فقط و فقط برای مسابقه بگذاره و به هیچ وجه نیفته به دنبال هماهنگی درون دانشگاهی و بین دانشگاهی و هی اینو ببین اونو ببین ،در واقع کارهای دفتری و هماهنگی ها رو انجمن انجام بده و اون فرد و تیمش فقط به فکر مسابقه باشن...این یعنی اینکه دیگه اعضای انجمن نتونن در هر موردی اعمال نظر کنن.این یعنی اینکه اگه یه عده اومدن و گفتن نشریه ی بعدیتون رو ما اماده می کنیم ،انجمن استقبال کنه و به عبارتی بهتر خر کاری ها و دردسر های بی ربط باشه پای انجمن و نفس فعالیت باشه بر عهده ی اونی که اومده دنبالش.
یعنی اونقدر انجمن رو باز کنیم که هر کسی هر فکری تو سرش بود و خواست عملی کنه خودش بیاد و بیفته دنبالش.اونوقت وقتی یه گروهی که خیلی با هم دوستن اگه بیان و یه جشنی بر گذار کنن.گروه دیگه که تو این جشن بی کار بودن می افتن دنبال کار نمایشگاه ،گروه بعدی دنبال نشریه.یه گروهی دنبال تهیه جزوات درسی اساتید.یکی دیگه هم دستور کار چند تا آزمایشگاه رو ردیف می کنه.اونوقت اصل دست دانشجو و پشت صحنه دست انجمن .اونوقت با این شرایط اگه کسی بخواد کاری بکنه و انجمن جلوش بایسته ،بچه ها از انجمن شاکی میشن و اعضای انجمن عوض می شن.به همین راحتی دیگه کسی بر نمی گرده به من بگه :حس می کنم انجمن علمی بستست.به عبارتی هر کی اراده کنه هر فعالیتی که می خواد بکنه حتی اردو بذاره.حتی بیاد و در مورد مشکلات تو آمفی تئاتر جلسه بذاره.امضا جمع کنه.اگه بعضی از بچه ها واحد کم دارن بیان و اعتراض کنن نامه بدن به گروه و حتی تحصن کنن.
نمی دونم که تونستم بعد این همه تایپ کردن منظورم رو درست بیان کنم یا نه؟
در هر حال این نظر شخصیه منه که بعد از یک سال فعالیت در این انجمن و آشنایی با فضای دانشگاه و دانشکده و گروه و دانشجویان عمران دارم بیان می کنم.مدت ها روش فکر کردم تا پخته شه و ارزش بیان داشته باشه.اینجوری دیگه بودن با نبودن تو انجمن نمی تونه یه امتیاز باشه.اینجوری همه خودشون رو یکی از اعضای اصلی انجمن احساس می کنن و درک می کنن که اگه نباشن یه جای کاره این انجمن می لنگه و این انجمنه که به اون نیاز داره نه اون به انجمن.این جوری خیلی از غرور ها حفظ ممیشه.و این چیزیه که ارزشمنده.
کنکور=گذرگاه
دوران دانشجویی= سال های دور از خانه (یا دوران سرکشی )
استادان = این گروه خشن
خوابگاه دانشجویی = اپارتمان شماره۱۳
بی نصیبان از خوابگاه = اجاره نشین ها
طبق خبری که آقای آسایش به ما دادند و گفتند که با استاد طهماسبی صحبت کرده اند >>>> کلاس روز ۵شنبه زمین شناسی تشکیل نمی شود>>>> البته در تاریخ ۲۰/۷/۸۵ فقط!!