اندر حکایت گدایان پایتخت
از انجایی که یکی از بحث های جدی در یکی دو ماه پیش در کلان شهر های ایران (از جمله تهران - اصفهان- مشهد و حتی همدان و....) موضوع تکدی گردی برخی افراد سود جو بوده است دیدم بد نیست یه شعر در مورد این قشر مستضعف جامعه (!)براتون بگم (اشتباه نکنید شاعرش من نبودم اسم شاعرشم رو هم نمی دونستم وگرنه حتما ازشون یاد می کردم ) البته اینو هم بگم که اگر چه این شعر مخصوص گدایان تهرانی است اما به نظر میرسه گدایان پروازی (همون گداهای عزیزی که هفته ای یه بار با پرواز مستقیم به تهران می ایند و اخر هفته هم میرن در کانون گرم خانواده هایشان) هم مد نظر بوده است!!
گدا (اعم از ایرانی - پاکستانی - افغانی- عراقی و....)
میرود ازهر طرف رقصان و با لنگر گدا
از دو سویت می رود این ور گدا اون ور گدا
گر دهی کمتر ز ده تومان حسابت می رسد
می کند گردن کلفتی می کشد خنجر گدا
با صدای دلخراشش ضجه مویه می کند
راستی در ضجه مویه می کند محشر گدا
لعن و نفرین می کند گر قلب او را بشکنی
می کند محرومت از سرچشمه ی جنت گدا
هست دایم با خبر از قیمت ارز و طلا
داند از هر شخص دیگر نرخ را بهتر گدا
گر روی در خانه اش اطراف شمران یا ونک
دسته کم دارد سه تا منشی دو تا نوکر گدا
در صف بنزین اگر با او بداخلاقی کنی
می کند لاستیک ماشین تو را پنچر گدا
گر گدایان را برای پول در صف کنی
صف کشد از شرق ری تا غرب بابلسر گدا
بهر خارانیدن ران چون بری دستی به جیب
با هیاهو می رسند از راه یک لشگر گدا
خود کفا شد از گدا این شهر و من دارم یقین
می شود از سال دیگر صادر از کشور گدا
امیدوارم مثل دانشگاه شعر پیش گذرتون به چنین گدا هایی هم نیفته